Sensibilità della Musica

Entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของ โรงเรียนลูกบาศก์ ครับผม

จากที่ทางโรงเรียนลูกบาศก์ ได้รับสมัครบุคลากรครูบรรจุใหม่ ข้าพเจ้าจึงขอส่งรายละเอียดการสมัครครับผม

หมายเหตุ : ส่วนที่ข้าพเจ้าทำการแก้ไข จะใช้ตัวอักษรสีแดงนะครับ

รายละเอียดของตัวละครที่ต้องการ

1. ชื่อตัวละคร

นายวิรัล ศิลป์ดำรงวงศ์

ชื่อเล่น : มิว

2. อายุ (นับในวันที่ 1 พฤษภาคม) - เพศ

25 ปี ชาย

3. วันเกิด

21 ธันวาคม 2525

4. ความสูง

172 cm

5. รูปพรรณสัณฐาน (ได้ทั้งการบรรยาย ภาพวาด และอาจจะเป็นภาพถ่ายอ้างอิง)

ชายหน้าละอ่อน รูปร่างโปร่ง ไหล่บาง ใบหน้าเรียวคางเล็กได้รูป ตาเรียวสีดำ ผมซอยยุ่งๆ สีน้ำตาลเข้มไว้ยาวลงมาปรกบ่า แต่มักมัดหางม้าต่ำไว้ลวกๆ เวลาทำงาน นิ้วมือยาวเหมาะแก่การเล่นเปียโนและเชลโล่ ผิวออกขาวซีดเหมือนคนไม่ค่อยเจอแดด สายตาสั้นเล็กน้อย แต่ใส่แว่นเฉพาะตอนอ่านหนังสือหรือบางโอกาสเท่านั้น

สไตล์เสื้อผ้าที่ชอบใส่มักเป็นสีอ่อนๆ เรียบๆ หรือง่ายที่สุดคือสีขาว-ดำ 

ภาพประกอบตัวละคร

(กรุณามองข้ามผ้ากันเปื้อนด้วยนะครับ = =")

ภาพนี้ขอขอบคุณ คุณ Star* of Radiance(น้องดาว) ณ เด็กดี ที่ช่วยกรุณาร่างภาพให้ผม

6. ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมของตัวละคร (รวมสิ่งที่ชอบและไม่ชอบตรงนี้เลย)

เป็นคนใจเย็น รักความเรียบง่ายสบายๆ ไม่หวือหวา ชอบช่วยเหลือคนอื่นอยู่เป็นประจำ เป็นคนที่มีไม่ค่อยชอบอยู่ภายใต้คำสั่งใคร เชื่อว่าทุกคนมีความคิดเป็นของตัวเองเสมอ เหม่อลอยอยู่เป็นระยะๆ  ค่อนข้างเก็บตัวนิดๆ

เป็นโรคความดันต่ำเล็กน้อย ช่วงเช้าจะมีอาการเหม่อประมาณ 15 นาทีก่อนที่จะเข้าร่องเข้ารอย ถ้าอากาศร้อนมากๆ อาจถึงขั้นเป็นลมได้เช่นกัน

ชอบ: เสียงดนตรี, ศิลปะ, หนังสือนิยาย, ขนมที่ไม่หวาน เช่น เค้กส้ม ดาร์คช็อคโกแลต, ลูกแมว, Kenny G.

ไม่ชอบ: คนที่วางตัวเป็นใหญ่, คนเห็นแก่ตัว, คนไม่เข้าใจศิลปะ

*new* มิวเป็นโรค Stenophobia (กลัวที่แคบ) และปกติจะไม่ชอบอยู่ในที่มืดๆ

7. ความสามารถพิเศษ (ที่ไม่เหนือกฎธรรมชาติ อันนี้ขอคนธรรมดาครับ)

เล่นเปียโน ถนัดไสตล์ Jazz เป็นพิเศษ ปัจจุบันกำลังฝึกเล่นเชลโล่ด้วยตนเอง

8. ประวัติชีวิตของตัวละครโดยสังเขป (เช่นเรียนที่ไหนมา เรียนด้านอะไร ที่บ้านเป็นยังไง)

ชีวิตในวัยเด็กไม่ค่อยราบรื่นนัก เพราะเสียแม่จากอุบัติเหตุรถยนต์ ทำให้เจ้าตัวเป็นคนกลัวการนั่งรถยนต์ตั้งแต่นั้นมา หลังจากพ่อแต่งงานใหม่ตอนที่กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นก็เริ่มมีปัญหากับครอบครัวเป็นระยะๆ ค้นพบตัวเองอีกครั้งหลังจากได้รู้จักกับอาจารย์สอนดนตรีในช่วงชั้นมัธยมปลาย แม้ดูเหมือนเริ่มเรียนดนตรีช้าเกินไปแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมแพ้ เพียรอุตสาหะตลอดช่วงชั้นม.ปลาย และขออนุญาตครอบครัวไปเรียนวิทยาลัยดนตรีเอกเปียโนที่อิตาลี  เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลศิลป์ดำรงวงศ์ เคยทะเลาะกับพ่อด้วยเหตุผลเรื่องการเรียนต่อ ปัจจุบันจึงเช่าอพาร์ตเมนท์อยู่ตัวคนเดียว

9. วิชาที่จะสอน

ดนตรี (วิชาเลือก)

10. แนวทางในการทำงานของคุณ

รับนักเรียนตามความสมัครใจ ไม่จำเป็นว่าต้องมีความสามารถทางด้านดนตรีติดตัวมา เพราะจะมีการสอนใหม่ตั้งแต่พื้นฐาน เน้นที่ดนตรีคลาสสิค แต่อาจมีชั้นพิเศษแยกออกมาอีก เช่น กลุ่มแจ๊ส หรือ ฟอร์มวงสตริง

11. อื่นๆที่อยากเล่าแต่ไม่มีในหัวข้อ

Tutto può esprimere la vostra sensibilità con la canzone.

(Everyone can express your feeling through the song.)

Fiction

                เสียงเพลง Forever In Love ที่บรรเลงโดยโซปราโน่ แซ็กโซโฟนดังก้องอยู่ภายในหูผม เสียงสูงที่มีเสน่ห์ของมันช่างอ่อนโยน และมีพลังในยามเดียวกัน iPod ในปกเสื้อด้านซ้ายยังคงทำหน้าที่เป็นกล่องเพลงอันแสนไพเราะของผมอยู่เสมอๆ เพลงแจ๊สสบายๆ นี่ช่างเหมาะกับยามบ่ายอันสงบสุขยิ่งนัก

                เท้าของผมค่อยๆ ก้าวไปตามระเบียงที่แสงแดดส่องเข้ามา...

                วันนี้เป็นวันแรกที่ผมจะได้เข้ามาสอนครั้งแรกในโรงเรียนลูกบาศก์ ในตอนแรกผมอยากที่จะเข้าสอนในห้องปฏิบัติการดนตรีโดยเฉพาะ แต่ในยามนี้ทางโรงเรียนบอกว่าให้ผมเข้าไปสอนหน้าชั้นตามปกติก่อน นี่เป็นโอกาสที่ผมจะได้ใช้ความรู้ที่ดั้นด้นไปเรียนมาจากอิตาลี ผมดีใจที่ผมได้ค้นพบความชอบ และความฝันของตัวเอง ไม่ต้องไปยึดติดกับสิ่งที่สังคมตั้งเป้าหมายไว้ และในตอนนี้ผมอยากจะมอบความคิดแบบนี้ให้กับเด็กอีกหลายคนที่ยังไม่สามารถหาตัวของตัวเองได้

                ผมหยุดยืนอยู่หน้าชั้นม.4/1 ถอดหูฟังที่กำลังเล่นเพลง Sunflower ออก แล้วสูดลมหายใจลึกๆ สองสามครั้ง เพื่อทำใจรับกับสิ่งที่จะได้เจอข้างหน้า

                ประตูหน้าชั้นเปิดออก ชายหนุ่มร่างโปร่งเดินยิ้มเข้ามาทักทายเหล่าลูกศิษย์ภายในห้อง

                "Buon pomeriggio, ognuno" ผมเริ่มที่จะกล่าวคำทักทายเป็นภาษาอิตาลีก่อน "สวัสดีครับนักเรียนทุกคน" ก่อนที่จะตามด้วยภาษาบ้านเกิดที่ผมจะไม่มีวันลืมเด็ดขาด

                "ผมจะมาเป็นอาจารย์สอนวิชาดนตรีนะครับ ขอแนะนำตัวเองก่อน ผมชื่อนายวิรัล ศิลป์ดำรงวงศ์ หรือเป็นไปได้ก็เรียกชื่อเล่นครูก็ได้นะครับ ครูชื่อมิวนะครับ" ผมหันหลังเพื่อที่จะเขียนชื่อให้ทุกคนดู ให้ตายสิ... อาจเป็นเพราะห่างหายจากการเขียนอักษรไทยไปนาน ทำให้ลายมือผมดูแย่ขนาดนี้

                "แต่วิชาของผมจะเป็นวิชาเลือกนะครับ หรือก็คือผมจะถามความสมัครใจของนักเรียนว่าอยากจะเรียนวิชาของผมไหม แต่ในคาบแรกนี้ ครูอยากรู้คร่าวๆ ก่อนว่ามีใครในที่นี้สนใจดนตรีเป็นพิเศษหรือเปล่า" ผมลองกวาดสายตาไปทั่วห้อง เพื่อดูบุคลิคของลูกศิษย์แต่ละคน

                นักเรียนที่นั่งเยื้องไปทางขวา ใกล้ริมหน้าต่างยกมือขึ้นทันใด

                "เอ่อ... เชิญครับ" มองจากภายนอกแล้ว เด็กคนนั้นคงเป็นคนต่างชาติ หรือลูกครึ่งแน่ๆ แค่มองดูก็รู้แล้วว่าเด็กคนนี้สนใจในเสียงดนตรีอย่างแน่นอน บรรยากาศรอบตัวเขาเหมือนจะมีเสียงเพลงคลาสสิคอ่อนๆ อยู่ "ลองพูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับดนตรีให้ฟังหน่อยสิครับ"

                "ขอถามอะไรสักอย่างได้ไหมครับ?" เขาถามคำถามกลับแทนคำตอบ

                "ครับ? เชิญครับ" ผมส่งยิ้มบางๆ ไปให้กับท่าทีสนุกสนานของเขา

                "อาจารย์ถนัดเล่นเครื่องดนตรีไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ ?"

                "ผมเรียนมหาวิทยาลัยดนตรีโดยตรงจากอิตาลี เอกเปียโนครับ"

                "ชอบนักประพันธ์คนไหนเป็นพิเศษไมครับ?" แววตาของเขาดูเป็นประกายเล็กน้อย

                "เอ่อ... Chopin ละมั้งครับ"

                "ขอบคุณครับ" สายตาสีฟ้านั้นสะท้อนความกระตือรือร้นออกมาอย่างเต็มที่ ยิ้มกว้างถูกส่งมาให้อีกครับ ก่อนที่เจ้าตัวจะนั่งลงไป อืม... ตกลงใครเป็นฝ่ายสัมภาษณ์ใครกันแน่ละนี่ ผมคิดในใจ

                สายตาของผมไปสะดุดกับนักเรียนชายที่นั่งข้างๆ เขา ทรงผมและการแต่งตัวที่ผิดระเบียบนั้นโดดเด่นมากในสายตาผม แต่ไม่ใช่ในทางลบ คนหลายคนอาจคิดว่าการแสดงออกสิ่งที่เป็นตัวของตัวเองเป็นสิ่งที่ผิด แต่ผมคิดว่าคนเราย่อมมีความคิดเป็นของตนเอง จะเป็นอะไรไปถ้าเราอยากจะทำในสิ่งที่เราชอบ

                หนุ่มผมยาวคนนั้นมองกลับมาที่ผมด้วยความสงสัย ผมจึงส่งยิ้มบางๆ ตอบกลับไป

                "คุณครูคะ" เด็กสาวที่นั่งมุมขวาสุด ด้านหน้าเด็กจอมแหกกฎยกมือขึ้น สิ่งแรกที่ผมนึกตอนเห็นใบหน้าเธอก็คือ... ขนมปัง? ทำไมต้องมีก้อนอะไรสักอย่างก้อนนั้นอยู่บนหัวเธอด้วยนะ

                "เชิญครับ ลองพูดอะไรเกี่ยวกับดนตรีได้เต็มที่เลยครับ"

                "หนูชื่อซาจิ อิชิเกะค่ะ" เธอแนะนำตัวให้ผมฟังก่อน นี่ผมหลงเข้ามาในโรงเรียนนานาชาติหรือเปล่านะ "หนูเล่นดนตรีได้หลายชนิดเลยค่ะ เช่น ไวโอลิน คลาริเน็ต แซ็กโซโฟน"

                "อืม... ชอบเล่นแนวไหนเป็นพิเศษหรือเปล่าครับ" ผมชักเริ่มสนใจในตัวเธอแล้วสิ

                "ไม่มีเป็นพิเศษค่ะ อาจารย์ละคะ?" คราวนี้เธอถามผมกลับบ้าง

                "ถึงผมจะชอบChopin แต่ผมสนใจสไตล์แจ๊สเป็นพิเศษครับ ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ"

                หลังจากอนุญาตให้เธอนั่งลง ผมก็เริ่มมองหานักเรียนที่น่าสนใจคนต่อไป สายตาหยุดที่บริเวณกลางห้อง สิ่งที่ผมเห็นคือนักเรียนชายคนคนหนึ่งพร้อมไม้กลองคู่หนึ่งในมือเขา

                "เธอคนนั้น" ผมชี้ไปที่ตัวเขา "ลองแนะนำให้ครูรู้จักกับสิ่งที่เธอกำลังถืออยู่หน่อยสิ"

                "นี่คือไม้กลอง schneider ครับ..." เขาตอบพร้อมชูสิ่งที่อยู่ในมือขึ้น

                "อืมครับ... เคยมีความคิดที่จะฟอร์มวงดนตรีดูไหมครับ?"

                "แล้วแต่ครับ..." เขาตอบกลับพร้อมเคาะโต๊ะเป็นจังหวะสั้นๆ ให้ผมฟัง จังหวะแม่นพอใช้ได้

                "ขอบคุณมากครับ ต่อไปก็..." สิ่งที่ผมสะดุดสายตาเป็นสิ่งต่อไปคือเฮดโฟนสีแดงบนคอของเด็กสาวบริเวณเกือบมุมซ้ายสุดของห้อง

"ชอบฟังเพลงหรือครับ?" ผมชี้ไปที่ตัวเธอ พร้อมถามคำถามออกไป

                สายตาของเธอที่มองผมมันให้ความรู้สึกแปลกๆ ชอบกล เธอพยักหน้าเป็นการตอบรับ "ค่ะ"

                "แล้วเล่นพอจะดนตรีเป็นไหมครับ"

                "ไวโอลินกับจะเข้ค่ะ" อืม... ห้องนี้อาจตั้งวง chamber ได้เลยนะนี่ สายตาหลังกรอบแว่นสีส้มสดนั้นยังคงมองผมด้วยสายตาแปลกๆ สักระยะ ผมว่าผมสังเกตเห็นสายตาแบบนี้ส่งมาจากนักเรียนหญิงที่นั่งมุมขวาล่างสุดของห้องเหมือนกัน พวกเธอติดใจอะไรในตัวผมหรือเปล่า?

                "ต่อไปก็..." คราวนี้ผมหันไปสนใจเด็กสาวที่นั่งข้างๆ เจ้าของเฮดโฟนสีแดง ท่าทางเธอคงจะมีเชื้อสายต่างประเทศอีกคนแน่ "คนที่นั่งข้างๆ กัน สนใจในเรื่องดนตรีบ้างหรือเปล่าครับ?"

                ตาสีน้ำข้าวที่ออกแนวเศร้าหมอง มองมาที่ผม ท่าทางของเธอที่ดูมั่นใจในตัวเองดูน่าใจดีเหมือนกัน

                "กีตาร์ไฟฟ้าค่ะ แล้วก็พอเล่นเปียโนได้นิดหน่อย" เธอตอบกลับมาด้วยสำเนียงไทยชัดเจน

                "กีตาร์ไฟฟ้าหรือครับ?" ถ้าจะให้ผมแสดงความเห็น ผมว่ามันอาจดูห้าวไปนิด สำหรับลักษณะของเธอ แต่ว่า... มองอีกที เธออาจจะชอบมันจริงๆ ก็ได้

                ผมถามตอบพูดคุยกับนักเรียนในห้องต่อไปอีกสักระยะ  จนใกล้หมดคาบเรียนครั้งแรกของผม

                "เอาล่ะ สำหรับวันนี้ก็ขอพอแค่นี้ก่อนนะครับ อย่าลืมนะครับว่าวิชาของครูเป็นวิชาเลือก ถ้าใครสนใจเรียนก็ลองติดต่อมาดูนะครับ สวัสดีครับ" ผมรับไหว้จากเด็กนักเรียนแล้วก้าวเดินออกไปจากห้อง

                ผมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย ชีวิตการใช้ชีวิตในโรงเรียนก็ไม่เลวนัก....

ถ้าจะเปรียบเทียบ มันก็แค่ช่วง Intro เท่านั้นในตอนนี้

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ต่อไปนี้เป็นการสารภาพบาปของ(ไอ)คุณ Gothix ขอสารภาพกับผอ.ว่ากระผมมีความคิดที่จะส่งตัวละครนี้เข้าร่วมกับโรงเรียนตั้งแต่โครงงาน Lunch Fair แล้วละครับ (สังเกตที่ผ้ากันเปื้อน) แต่ช่วงนั้นโหมงานหนัก เลยชวดไป มาคราวนี้แม้งานหนัก(ยิ่งกว่า) แต่ก็ปั่นเสร็จจนได้

สำหรับวันนี้ขอจบเพียงเท่านี้ครับ

ปล.งานการไม่ทำ มานั่งเล่นคอมดีกว่า